Flaga narodowa, pochód i modlitwa. Uczczono bohaterów spod Ignacewa

Ponad 150-metrowa flaga przed licheńską bazyliką na 163. rocznicę bitwy pod Ignacewem.

Bitwa została stoczona 8 maja 1863 roku podczas powstania styczniowego. Niedaleko Ślesina oddział Edmunda Taczanowskiego starł się z wojskiem rosyjskim. Początkowo Polacy odpierali natarcie, ale Rosjanie wdarli się do wsi i rozbili oddział. W przegranej potyczce zginęło od 160 do 180 żołnierzy, których pochowano w mogile zbiorowej w Ignacewie.

Pamięć o bohaterach jest wiecznie żywa. Kolejną rocznicę bitwy uczczono w licheńskim sanktuarium. Przed niedzielną południową mszą świętą ponad 150-metrowa flaga narodowa zatrzymała się na placu przed bazyliką, gdzie harcerze złożyli symboliczne znicze przy brzozowych krzyżach upamiętniających bitwy, potyczki i bezimienne mogiły bohaterów narodowych.

Przed rozpoczęciem liturgii kustosz sanktuarium, ks. Sławomir Homoncik, przywitał zgromadzonych gości, podkreślając wagę zatrzymania się w codziennym biegu, by oddać chwałę Stwórcy. Wśród osób, które swoją obecnością uświetniły to wydarzenie, znaleźli się przedstawiciele władz samorządowych, starostw i gmin. Szczególne słowa uznania skierowano do osób zaangażowanych w organizację obchodów, w tym do Miłośników Historii z Krzymowa oraz harcerzy z Hufca ZHP Konin, którzy pełnili wartę przy symbolicznych krzyżach.

Duchową głębię uroczystości nadała homilia wygłoszona przez ks. kan. dr. Rafała Stańca. Kaznodzieja, nawiązując do postaci św. Piotra, skupił się na pojęciu apologii, czyli gotowości do obrony tego, co dla nas najświętsze.

– Dziękujemy Panu Bogu za tych wszystkich, którzy oddali życie za naszą ojczyznę pod Ignacewem. To od nich możemy się uczyć obrony. (...) Warto, żebyśmy zadali sobie pytanie: co z Ewangelii jest już we mnie, czego jestem w stanie bronić aż do śmierci, tak jak bronili ci wszyscy, którzy zginęli pod Ignacewem? – pytał ks. Staniec.

Po zakończeniu Eucharystii z bazyliki wyruszył uroczysty pochód. Na czele, za powiewającą wstęgą niesioną m.in. przez strażaków z Ochotniczej Straży Pożarnej z Ziemięcina, maszerowali członkowie Grupy Rekonstrukcji Historycznych Reduta Kujawska z Piotrkowa Kujawskiego. W kolumnie nie mogło zabraknąć również lokalnej społeczności – dumnie prezentował się Klub Seniora z Krzymowa oraz Sołectwo Paprotnia, a także poczet sztandarowy Światowego Związku Armii Krajowej.

Pochód skierował się do starej części sanktuarium, pod grób powstańców styczniowych. To tam, w ciszy i skupieniu, wybrzmiały słowa kustosza, które przypominały o tych, którzy za wolność zapłacili najwyższą cenę, często spoczywając w bezimiennych mogiłach.

– Pamiętajmy o tych, którzy spoczywają w polskiej ziemi bezimiennie, nie mają grobów. Przed bazyliką stoi krzyż, który upamiętnia taką nieznaną mogiłę. Możemy wszystkich ich objąć modlitwą, a że jesteśmy w maryjnym sanktuarium, wołajmy wspólnie: „Pod Twoją Obronę...” – zachęcał ks. Homoncik.

Zwieńczeniem uroczystości było wspólne odśpiewanie „Mazurka Dąbrowskiego”.