Jak powstawało szóste osiedle

W tym samym 1981 roku rozpoczęto budowę jednostki Wschód, stawiając dwa bloki przy ulicy Chopina 1 i 3 i umożliwiono wreszcie mieszkańcom nowego osiedla piesze dotarcie na Zatorze, przedłużając o kilkanaście metrów (od peronu trzeciego, z którego odchodził pociąg do Kazimierza Biskupiego) tunel pod torami. W tym samym czasie nad ulicą Torową zbudowano kładkę, która pozwalała pieszym przejść nad torami i dostać się na Zatorze od strony wschodniej.

Półtora wiaduktu

W rok po otwarciu tunelu, po lewej stronie od wyjścia na Zatorze, rozpoczęto budowę prywatnych pawilonów handlowych. Ruszyła też wtedy budowa jednostki B w szerokim łuku ulicy Chopina. W 1982 roku powstały bloki przy ulicy Karłowicza od numeru 1 do 4 i jeden przy Różyckiego (dwójka). W tym samym czasie rozpoczęto budowę tak bardzo potrzebnego wiaduktu na ulicy Kleczewskiej, którą też od strony Zatorza przebudowano.

Rok później wybudowano tylko cztery bloki: ostatni budynek jednostki A (Szeligowskiego 4) i trzy budynki w obrębie jednostki B, za to 1 września 981 uczniów rozpoczęło naukę w nowym gmachu Szkoły Podstawowej nr 12, którą zbudowano w samym środku osiedla. Jednak rok 1983 zapisał się w historii nowej dzielnicy Konina jeszcze ważniejszym wydarzeniem: w październiku pierwsze samochody wjechały na nowy wiadukt na ulicy Kleczewskiej, który nazwano Briańskim.

W tym samym czasie planowano wybudować jeszcze jeden, łączący Zatorze z piątym osiedlem i rozpoczęto już nawet zwożenie ziemi (z wykopów pod nowe bloki na osiedlu Va) na nasyp, ale ponieważ okazało się, że koszt budowy będzie dużo wyższy od planowanego z powodu niestabilności gruntu między torami, gdzie czteropasmowa jezdnia miała przebiegać estakadą, budowę wstrzymano. Tymczasem na wydanym w 1986 roku planie Konina wiadukt ten został zaznaczony jako już wybudowany.

Początek końca

W 1984 roku oddano do zamieszkania pierwszy blok (Nowowiejskiego 1) piątej z kolei części Zatorza, tak zwanej jednostki D, mieszczącej się w narożniku ulic Kleczewskiej i Paderewskiego. W roku następnym zbudowano natomiast pierwszy budynek między ulicami Torową i Przemysłową, gdzie do 1989 roku powstały w sumie dwa wieżowce i jeden pięciokondygnacyjny, łamany budynek (Przemysłowa 3a, b i c). Później w ich sąsiedztwie postawił swój hotel robotniczy Kombinat Budowlany (Przemysłowa 5), a ZE PAK - klub Energetyk.

W tym samym czasie pobudowano też dwupasmową ulicę Paderewskiego, która pozwoliła wyprowadzić ruch tranzytowy z biegnącej między blokami ulicy Szymanowskiego. Przy tej okazji uszczuplono trochę kopalniane ogródki działkowe. Jednak dopiero w roku 2000 na coraz bardziej ruchliwym skrzyżowaniu ulic Paderewskiego i Przemysłowej pojawiła się sygnalizacja świetlna.

Budowę jednostki C (ulice: Bacewicz, Noskowskiego i Wieniawskiego) zakończono w 1985 roku, a B (ulice Karłowicza, Różyckiego i Wiechowicza) dwa lata później. W 1988 skończono zasiedlać jednostkę D (ulice Moniuszki, Nowowiejskiego i Szymanowskiego), a dwanaście miesięcy później mieszkańcy wprowadzili się do ostatniego bloku przy ulicy Chopina (jednostka „Wschód”). W 1986 roku powstał tam też duży kompleks handlowy „Raj”, mieszczący na piętrze biura Powszechnej Spółdzielni Spożywców.

Kładką do sklepu

Po tym czasie na Zatorzu pojawiały się już tylko budynki użyteczności publicznej i w roku 1993 jeden tylko blok mieszkalny, tak zwany „Belweder” (ulica Chopina 16a), który jako pierwszy zasłonił zionący pustką teren na wprost wyjścia z kolejowego tunelu, rozdzielający wschodnią i zachodnią część osiedla. Do tego czasu rozbijały się tam wesołe miasteczka i namioty cyrkowe.