"Naruszenie porządku" - 7 prezentacji w ramach Spotkania Sztuki Aktywnej. Zobacz, co dzieje się w sztuce performatywnej

Spotkania Sztuki Aktywnej to obserwacja tego, co dzieje się w polu sztuki efemerycznej, performatywnej, która sięga po język bardziej ulotny, a jednocześnie bardzo często wyrazisty. Tegoroczne Spotkania Sztuki Aktywnej będą okazją do odczuwania temperatury, która rośnie.

Jak mówi osoba kuratorująca wystawę Amaria:
„Świat jest coraz cieplejszy, a średnia globalna temperatura dla lat 2023-2025 po raz pierwszy przekroczyła 1,5°C powyżej poziomu przedindustrialnego. Jednocześnie możemy nadal pracować, kupować, podróżować, budować i planować kolejne inwestycje.
W Koninie ma powstać największe w Polsce centrum danych dla sztucznej inteligencji. W dokumentacji inwestycji ogromna skala przedsięwzięcia zostaje oswojona przez język kontroli i korzyści ekonomicznych. Pod pretekstem rozwoju kapitał wciąż jest argumentem dla słuszności działania, a to, co opłacalne, łatwiej uznać społecznie za potrzebne, racjonalne, a w końcu słuszne.

Wobec tej lokalnej, opresyjnej sytuacji jaką jest budowa Data Center Konin, a także wielu innych, złożonych, negatywnych czynników wpływających na środowisko naturalne, oraz wobec licznych opresji społecznych, wpływających negatywnie na dobrostan społeczeństwa ludzkiego i pozaludzkiego, wymierzone są działania osób artystycznych biorących udział w tegorocznych Spotkaniach ze Sztuką Aktywną”.

Widzowie będą mieli okazję zobaczyć 7 prezentacji.

Osoby artystyczne stanowią rodzaj wspólnoty wrażliwości, a ich zainteresowania twórcze są zorientowane na krytyczne myślenie. Każdy performance to unikatowe doświadczenie, które pozwala na głębokie zanurzenie w świecie artystycznej ekspresji.

Zapraszamy w piątek 20 listopada o 18:00 do Galerii CKiS Wieża Ciśnień. Bilety w cenie 20 zł do kupienia online, w kasie DK Oskard, a także w Wieży w dniu wydarzenia.

Osoby artystyczne:

Alicja Kochanowicz
Artystka i doktorantka Academia Artium Humaniorum UMK w Toruniu. W swojej pracy badawczej łączy praktyki postartystyczne z poszukiwaniem sposobów budowania odporności społecznej wobec destabilizacji klimatu. Koncentruje się na potencjale lokalnych ekologii – mokradeł i nieużytków, podejmując refleksję nad miejscem człowieka w ekosystemach i jego współzależnością z innymi formami życia. Współtworzy duet KWKO, kolektyw Wilgoć oraz działa przy Biurze Usług Postartystycznych. Ukończyła fotografię na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu oraz intermedia i multimedia na UMK w Toruniu.

Amaria
Ważnym obszarem jej życia jest kontakt z dziką przyrodą i z osobami pozaludzkimi. Praktykuje codzienny opór wobec ucisku i przemocy przez weganizm, feminizm i inne formy sprawczości. W swojej praktyce artystycznej działa w obszarach sztuki zarówno krytycznej, jak i afirmatywnej. Wielokrotnie powtarzającym się motywem w jej twórczości jest cielesność i relacja z otoczeniem. W 2026 r. uzyskała tytuły magistry na Wydziale Rzeźby Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Jest częścią kolektywu Kwiaty Paproci działającego wokół erotyzmu i ludowości (www.kwiatypaproci.org).

Arek Pasożyt
Artworker. Działa na styku pól sztuki wizualnej zaangażowanej społecznie, postsztuki, artywizmu, kolektywizmu i animacji kulturalnej. Praktyka artystyczna Arka Pasożyta przeplata osobiste uwarunkowania (pochodzenie z klasy rolniczo-robotniczej na przecięciu zubożałej wsi i średniej wielkości miasta polskiego) z aktualnymi wątkami społeczno-politycznymi. Poprzez szeroki zakres mediów artystycznych i środków wyrazu wydobywa alternatywne lub wypierane perspektywy i oferuje kontrnarracje do zastanej rzeczywistości.
W 2010 r. sformułował „Manifest Pasożytnictwa” przedstawiający ideę jego działań jako artysty-pasożyta, odnosząc się w ten sposób krytycznie do statusu artysty w społeczeństwie. W myśl zawartych w „Manifeście” idei, Arek Pasożyt mieszkał, żył i tworzył, pasożytując przez 4 lata w kilkunastu miastach w galeriach, instytucjach i miejscach kultury. Z czasem jego działania przerodziły się w tzw. projekty żywicielskie. Na przełomie 2017 i 2018 r., wraz z nasileniem protestów ulicznych, zaczął uczestniczyć w nich z „Obrazami Strajkującymi”. Od 2026 r. „Odmawia pracy”.
Tworzył i wystawiał w wielu miejscach w Polsce i na świecie. Doktoryzuje się w Szkole Doktorskiej AAH UMK w Toruniu. Więcej informacji: www.parasite.pl

Jo Suppan (on/jego)
W swojej praktyce skupia się na tworzeniu przestrzeni do uważnego i kolektywnego doświadczania relacji z ciałem, materią, otoczeniem, i nie tylko z ludzkimi istotami. Zajmuje się performancem w kontakcie z materią „nieożywioną”, uznając ją za sprawczą we współczesnym procesie; prowadzi warsztaty somatyczne, ruchowe i plastyczne, badając ich terapeutyczny i wspólnotwórczy potencjał; tworzy interaktywne instalacje ze śmieci i fotografie aktów międzygatunkowych.
W 2023 r. ukończył studia licencjackie z Filmu Eksperymentalnego na UAP, gdzie w 2026 r. obronił dyplom magisterski z Intermediów. Jest absolwentem kursu choreografii eksperymentalnej „Choreografia w Centrum” w Centrum Ruchu w Warszawie (2025 r.). Od listopada 2025 r. pracuje jako arteterapeuta w Stowarzyszeniu na Rzecz Dzieci ze Złożoną Niepełnosprawnością „Potrafię Więcej” w Poznaniu.

Kacper Janowski
W swojej praktyce bada skrajne stany psychofizyczne, doświadczenie dyskomfortu oraz ślady traumy zapisane w jednostce. Traktując proces twórczy jako radykalny eksperyment, wykorzystuje własne ciało jako główny nośnik znaczeń – uwikłane w transgresję i poddawane dekonstrukcji staje się ono narzędziem do analizy podświadomości i mapowania napięć na styku jednostki ze społeczeństwem.
Aktywnie angażuje się w dyskurs międzynarodowy, współtworząc projekty z pogranicza sztuk wizualnych i performatywnych (m.in. The 2nd Perception Lab, Landpartie czy Mury Europy w ramach festiwalu KONTRAPUNKT).
Swoje pasje i działania performance prezentował w wielu znaczących instytucjach sztuki w Polsce i za granicą, do których należą m.in. Bunkier Sztuki i Teatr KTO w Krakowie, Muzeum Narodowe w Szczecinie, Galeria Bielska BWA, Galeria WENA (Fundacja Rodziny Staraków) w Warszawie, Centrum Sztuk Performatywnych Instytutu Grotowskiego we Wrocławiu, Galeria Sztuki Wozownia w Toruniu czy TRAFO Trafostacja Sztuki w Szczecinie.

Maciej Kwietnicki
Artysta konceptualno-wizualny, doktor sztuki związany z UMK w Toruniu. Od lat współtworzy różne inicjatywy artystyczne i edukacyjne, m.in. Grupę nad Wisłą czy Niemiejsce. Uczestniczył w licznych wystawach, plenerach i festiwalach w Polsce i za granicą.
W swojej praktyce rozwija działania oparte na badaniach, współdziałaniu i uważnej pracy z lokalnym kontekstem, wspólnotą oraz otoczeniem. Powraca w niej pytanie o to, jak wzmacniać sprawczość sztuki w obliczu kryzysu klimatycznego, jego skutków i związanych z nim napięć, tak by mogła realnie oddziaływać na rzeczywistość.
Łączy refleksję humanistyczną i środowiskową z praktykami postartystycznymi, poszukując takich metod pracy, w których sztuka nie jest ilustracją katastrofy, lecz narzędziem namysłu, relacji i zmiany.

Zuza Bielak
Urodziła się w 1998 r. w Lublinie. W 2025 r. obroniła dyplom na Wydziale Rzeźby Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. W swojej praktyce artystycznej przygląda się społecznym normom, pojęciu normalności oraz presji dostosowywania się do powszechnie przyjętych wzorców. Podejmuje także temat sztucznie kreowanych potrzeb konsumpcyjnych i kultury nadmiaru. Dużą wagę przywiązuje do materiałów, z którymi pracuje, często wykorzystując przedmioty znalezione. Tworzy instalacje, rzeźby ceramiczne i tkaniny, a także realizacje z zakresu land artu i performance’u.