Miłość, przyjaźń

Czy tylko ja mam wrażenie, że dziś w związkach bardziej boimy się bliskości niż zdrady?
„kto na kawę?”,
„kto chętny na spacer?”,
„kto popisze?”…
A prawie nigdy:
„kto jest gotowy zostać”.
Po pięćdziesiątce wszyscy jesteśmy już po czymś.
Po rozczarowaniu.
Po rozwodzie.
Po zdradzie.
Po wielkiej miłości, która nie przetrwała.
I paradoks polega na tym, że właśnie dlatego…
powinniśmy umieć kochać mądrzej.
A często kochamy ostrożniej. Za ostrożnie.
Szukamy partnera, ale testujemy ludzi jak produkty:
- czy nie za bardzo czuje
- czy nie za bardzo chce
- czy nie za szybko się przywiązuje
A przecież najbardziej boli nie to, że ktoś odejdzie.
Najbardziej boli to, że nikt nawet nie spróbuje zostać.
Kontrowersyjnie powiem jedno:
wielu z nas nie jest samotnych dlatego, że nie ma kogo kochać.
Jesteśmy samotni, bo nie mamy już odwagi dać komuś prawdziwego miejsca w swoim życiu.
I jeszcze jedno najbardziej niewygodne.
Często mówimy:
„nie chcę się znowu sparzyć”.
Tylko że związek bez ryzyka
to nie jest związek.
To jest bezpieczna znajomość na przeczekanie.
A ja może naiwnie nadal wierzę,
że po 50. miłość nie powinna być mniejsza.
Powinna być odważniejsza.
Bo jeśli nie teraz…
to kiedy? Ja facet, lat 59 .