Co z tym SOR-em w Koninie? - pytają mieszkańcy

Dopiero o godzinie 20.25 lekarz podjął decyzję o skierowaniu jej na oddział chorób płuc. Po ponad sześciu godzinach pobytu na oddziale. Przez cały ten czas 81-letnia kobieta nie jadła. Nie tylko przed pobraniem krwi, ale i później, bo nawet gdyby szpitalny sklepik spożywczy był czynny wieczorem, to moja Pacjentka była zbyt osłabiona, żebym mógł zostawić ją samą. A jeszcze ponad godzinę musieliśmy czekać na karetkę, która zawiozła ją na oddział. Nie mogłem tego zrobić sam, choć na parkingu czekał samochód, ponieważ była już w tym momencie pacjentką szpitala i placówka czuła się za nią odpowiedzialna.

Ta historia ma ciąg dalszy i to – z punktu widzenia sprawności SOR-u – optymistyczny. Po kilku dniach moja Pacjentka wróciła do domu z zaleceniem tlenoterapii. Jednak mimo że cały czas pozostawała podłączona do koncentratora tlenu, na początku kwietnia jej stan się pogorszył i lekarka rodzinna wypisała skierowanie na oddział płucny. Odwlekaliśmy ten moment, szczególnie że zbliżały się święta, licząc, że jej stan się poprawi. No i nie chcieliśmy jej i sobie serwować powtórnej wizyty na SOR. Jednak kiedy saturacja spadła poniżej akceptowalnego poziomu, wezwaliśmy pogotowie. Czekając do ostatniej chwili, pogorszyliśmy jej stan, ale - paradoksalnie - dzięki temu z SOR błyskawicznie trafiła na właściwy oddział.

Żeby być sprawiedliwym, trzeba też zacytować pozytywne uwagi na temat pracy SOR w Koninie, choć nie ma ich wiele:

„Wszystko zależy, na jaki personel trafimy. Najczęściej trzeba czekać na lekarza, który zejdzie z oddziału. Pewnie miałam szczęście, bo za każdym razem trafiałam na świetny i zaangażowany personel. I nie mam w rodzinie znajomych medyków”.

„Ja mam dobre zdanie. Byłam pacjentką ortopedii i laryngologii. Za każdym razem przeszłam przez SOR. Wystawiam 5+ Współczuję ludziom którzy mają złe doświadczenia, ale osobiście za każdym razem solidaryzowałam się z medykami. Pacjenci roszczeniowi, krzyczący, niemili, większość zdecydowanie nadawała się do lekarza rodzinnego lub na izbę wytrzeźwień a nie na oddział ratunkowy”.

„Ja trafiłam z tatą na SOR z krwiomoczem i byłam bardzo pozytywnie zaskoczona zarówno personelem na SOR jak i na oddziale urologii. Wszystko odbyło się w sposób profesjonalny, trafiłam po 20., a tata został przyjęty w nocy o 1. Chcę podziękować całemu personelowi i jeszcze dodam że najlepiej krytykować i wymagać od innych ale niekoniecznie od siebie”.

Z tablicy informacyjnej wynika, że w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym w Koninie jest na dyżurze czworo lekarzy. Powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy, rzeczniczka placówki Maria Wróbel zapewnia, że wszyscy oni są na miejscu, czyli na oddziale, „pozostając w gotowości 24 godziny danego dnia”. Jeden z nich wraz z pielęgniarką pracuje zawsze w „obszarze terapii natychmiastowej”, czyli na sali zabiegowej i opatrunków gipsowych, gdzie leczone są rany, urazy i przygotowuje się pacjentów do zabiegów.

Wstępną oceną pacjentów, czyli triażem zajmuje się ratownik medyczny z pielęgniarką. Taka sama para obsługuje obszar resuscytacyjny-zabiegowy, gdzie opiekują się pacjentami w stanie bezpośredniego zagrożenia życia. Ich natychmiastową diagnostyką i w razie potrzeby stabilizacją zajmuje się z kolei pielęgniarka lub ratownik przydzieleni do „obszaru wstępnej intensywnej terapii”. Obowiązek bieżącej obserwacją pacjentów (obszar obserwacyjny) spoczywa na kolejnej pielęgniarce lub ratowniku medycznym. Ich zadaniem jest między innymi monitorowanie parametrów życiowych pacjenta, podawanie leków zgodnie z zaleceniem lekarza i pobieranie badań. Na miejscu jest jeszcze opiekun medyczny, który powinien pomóc pacjentowi w przemieszczaniu się i przygotowaniu do badań, w ubieraniu i rozbieraniu, w utrzymaniu higieny osobistej, a także „pomaganiu pielęgniarkom, ratownikom i lekarzom przy prostych czynnościach przy pacjencie”. Wydaje się, że oprócz lekarzy specjalistów, na których przybycie z oddziałów trzeba czekać, to właśnie opiekunów medycznych na SOR najbardziej brakuje. Nad całością czuwa starszy dyżuru, którym jest pielęgniarka lub ratownik medyczny.

Na podstawie zdobytej wiedzy nie potrafię stwierdzić, gdzie tak naprawdę tkwi problem z funkcjonowaniem Szpitalnego Oddziału Ratunkowego w Koninie. Na pewno można by go zorganizować lepiej, stworzyć pacjentom lepsze warunki samymi tylko posunięciami organizacyjnymi. Brakuje mi jednak wiedzy na temat treści umowy szpitala z NFZ na funkcjonowanie tego oddziału, którą zamierzam uzupełnić.

Do tematu będziemy jeszcze wracać. Tymczasem, jeśli wydaje się wam, że musicie udać się na SOR, rozważcie skorzystanie z pomocy wieczorowej (funkcjonuje od godz. 18 do 8 rano) lub pomocy lekarza rodzinnego. A kiedy nie macie już innego wyjścia, zabierzcie ze sobą coś do jedzenia i picia (choć woda na miejscu jest). Pamiętajcie jednak, że mogą być potrzebne badania krwi, więc do tej chwili lepiej powstrzymać się od jedzenia. Wezwanie pogotowania ratunkowego niczego nie załatwia – szybkość przyjęcia nie zależy od tego, kto przywiezie, tylko od stanu pacjenta.