Dwa dworce, dwie epoki i zupełnie odmienne estetyki

Trudno jest porównywać oba dworce kolejowe, bo nie mają żadnych punktów wspólnych poza przestrzenią przed torami, gdzie oba stały, choć inna jest nawet zajmowana przez nie powierzchnia.

Ten stary, tak chętnie wspominany przez koninian, został otwarty dla pasażerów w lutym 1929 roku. Przypomnę przy okazji, że do tego czasu pasażerowie kupowali bilety i czekali na pociąg w prowizorycznym w założeniu budynku, który po wojnie zajmowało przedszkole kolejowe, a potem znajdował się w nim sklep spożywczy „Bartosz”.

Właściwy dworzec funkcjonował prawie pół wieku i w lutym 1977 został zamknięty, żeby po wyburzeniu zrobić miejsce dla nowego większego obiektu, obliczonego na znacznie większy potok pasażerów, spodziewany w rozrastającym się przemysłowym i wojewódzkim Koninie.

Z braku „mocy przerobowych” – jak się wtedy mówiło - poprzestano na wybudowaniu z boku dworca autobusowego, który obsługiwał pasażerów kolei. Po starym gmachu pozostała dziura, z którą nie bardzo wiedziano co zrobić. Bez względu na to, jak oceniany jest dzisiejszy dworzec, lepsze to niż pusty trawnik.