Jak powstawało szóste osiedle

Tory przedzieliły koniński Czarków na dwie części już w 1923 roku, choć ani wtedy, ani przez następne kilkadziesiąt lat nikomu nie przyszło do głowy nazywać tereny położone na północ od dworca kolejowego Zatorzem.

Dworzec kolejowy zmienił jednak senny, wiejski pejzaż Czarkowa: drogę prowadzącą do dworca wybrukowano, a przy niej zaczęły wyrastać domy i sklepy, knajpa (słynna Czarna Mańka) i tartak. Tymczasem na północ od torów, gdzie żaden z podróżnych raczej nie zaglądał, królowały pola i sady, czyli typowo wiejski pejzaż.

„Belweder” przy Kleczewskiej

Kiedy po wojnie od strony dworca wyrosły budynki nowego Konina, młodzi ludzie już nie pamiętali, że po drugiej stronie torów jest ten sam Czarków, a więc i Konin. Dla nich tory stanowiły północną granicę miasta, a rozciągające się za nimi sady i pola zaledwie zauważali w drodze na pokopalniane hałdy, które stały się placem zabaw, harcerskich podchodów i pikników przy ognisku.

To była wtedy daleka wyprawa. Najpierw ulicą Kolejową trzeba było dojść do jednopasmowej Kleczewskiej i skręcić w prawo, w stronę przejazdu kolejowego, który bardzo często bywał zamknięty. W latach pięćdziesiątych szlabany były podnoszone i opuszczane przez dróżników siedzących w budynku z cegły po drugiej stronie torów. Zaraz za domkiem dróżnika, również po prawej stronie drogi, stał piętrowy budynek z cegły, w którym mieszkało dwanaście rodzin, a mówiono na niego wówczas... Belweder.

A, B, C, D i „Wschód”

W latach siedemdziesiątych ruchem pociągów kierowano z nastawni stojącej już po „naszej” stronie torów, „Belwederu” już nie było, a za torami ciągnęły się sady. Pierwsze zabudowania stały zaraz za torami po lewej stronie, a po prawej dopiero za skrzyżowaniem z drogą, w mejscu której zbudowano ulicę Szymanowskiego (od rondo Tadeusza Mazowieckiego). Do dzisiaj stoi tam jeden z nich. Wspominana droga została zbudowana na początku lat siedemdziesiątych i dzisiaj jeszcze można zobaczyć, że biegnąca jej śladem Szymanowksiego urywa się nagle w pobliżu ronda przy Galerii nad Jeziorem, a dalej jej stary ślad kontynuuje już ulica Paderewskiego. 

Budowę pierwszych pięciu bloków nowego, szóstego (bo tak początkowo je nazywano) osiedla zakończono w roku 1979 (Szeligowskiego 6 i 7, Moniuszki 1 i 2 oraz Kurpińskiego 1). W dokumentach spółdzielni mieszkaniowej ta część Zatorza, znajdująca się w narożniku ulic Chopina i Paderewskiego, jest określana jako jednostka A. Budowę szóstego osiedla podzielono bowiem na pięć jednostek. Cztery części Zatorza, wytyczonego ulicami Chopina, Kleczewską i Paderewskiego, otrzymały litery od A do D. Teren na wschód od ulicy Chopina otrzymał nazwę jednostka „Wschód”.

Tunel i kładka

Budowa Zatorza trwała, z nielicznymi wyjątkami, dziesięć lat i szła dość sprawnie, choć wtedy trudno było uwierzyć, że po trzech dekadach to osiedle stanie się samowystarczalne. W roku 1980 rozpoczęto budowę jednostki C (południowo-zachodniej). Ludzie wprowadzili się wtedy do bloków przy Wieniawskiego 1-3 i Noskowskiego 1-3. W roku następnym powstały pierwsze pawilony handlowe przy Szeligowskiego 1, w których mieści się dzisiaj Polomarket (wtedy 'Adam'). Był to wówczas drugi tak duży sklep w Koninie - po „Stodole” (oficjalnie „Mirce”) na piątym osiedlu.