Co z tym SOR-em w Koninie? - pytają mieszkańcy

Czekanie po kilka czy kilkanaście godzin w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym w Koninie to codzienność. Internet pełen jest dramatycznych relacji o 20 godzinach „na krześle z kroplówką z ostrym zapaleniem trzustki”, 10 godzinach na krzesełku „z krwawieniem, bez jedzenia, bez leków, czekając na lekarza”, pół doby czekania z bólem z powodu zatrzymania moczu, „bo nie ma urologa”, by po dotarciu na oddział usłyszeć: „czemu tak późno, bo on jest od rana!”.

Wśród tych świadectw można natknąć się na niezwykle dramatyczne wyznania:

„Mój Tato zmarł 11 lat temu. Miał pękniętego tętniaka aorty brzusznej. Stwierdzono to o godzinie 17, a do Poznania trafił o pierwszej w nocy. Tam zmarł po sześciogodzinnej operacji, a po trzech dniach pan profesor ze szpitala powiedział, że gdyby trafił wcześniej, miałby szansę przeżyć”.

„Karetka zabrała mnie na noszach, leżałam pół dnia na korytarzu na SOR, później na sali. Do 22 zrobili tomograf, stwierdzili ból kręgosłupa, wypuścili mnie do domu i kazali za 6 dni przyjechać na oddział, by zrobić kriolezję kręgosłupa. Tłumaczyłam wszystkim, że od pół roku ból nogi mam, jakby były pocięte siekierą. Nikt mnie nie słuchał. Poszłam prywatnie do ortopedy, okazało się, że mam złamane dwie kości udowe i natychmiast na stół operacyjny - wstawili mi dwie endoprotezy”.

Te relacje budzą bardzo silne emocje, które potem wylewają się w komentarzach, ale bardzo trudno jest zweryfikować podawane fakty. Ponad dwa miesiące temu sam spędziłem prawie osiem godzin na SOR z bliską mi ponad 81-letnią Pacjentką (będę ją w tym tekście tak nazywać, żeby nie wplątywać w ten tekst elementów osobistych) i doświadczyłem wielu z opisywanych niedogodności i emocji.

Zacznijmy od jednej zasadniczej rzeczy, której osoby przybywające na koniński SOR nie są świadome. Szpitalny Oddział Ratunkowy w Koninie pełni bowiem również rolę izby przyjęć. To dlatego trafiają tam także osoby, które dostały od lekarza skierowanie do szpitala. I tu znów potrzebne jest zastrzeżenie. Jeśli bowiem ktoś idzie na przykład na zabieg, który jest zaplanowany na tyle wcześnie, że pozwala to ustalić jego datę bezpośrednio z oddziałem, to nie udaje się na SOR, ale do „przyjęć planowych”. Które też nie są zorganizowane zbyt dobrze, bo obsługuje je tylko jedna pani, do której ustawia się codziennie kilkudziesięciometrowa kolejka. Z tego powodu oczekiwanie trwa do dwóch godzin. Na dodatek nie ma numerków, jakie można pobrać w tym samym szpitalu przy większości przychodni i wielu innych miejscach, więc ludzie stoją w wijącej się kolejce, podglądając co chwila podejrzliwie, czy aby ktoś nie próbuje wykorzystać zamieszania, żeby dostać się wcześniej.

Ale dwie godziny to nie to samo co kilkanaście, które czasem trzeba spędzić na SOR. W przypadku osoby w podeszłym wieku lub w fatalnym stanie ogólnym to są chwile niezwykle dramatyczne. I być może personel medyczny nie jest w stanie tego zauważyć, mając do czynienia z pacjentami w stanie bardzo krytycznym.

Pojechaliśmy na SOR w lutym, ponieważ moja Pacjentka miała problemy z oddychaniem. Lekarka rodzinna stwierdziła, że jeszcze tego samego dnia powinna trafić na oddział. Ale w takim przypadku na oddział można się dostać się jedynie przez Szpitalny Oddział Ratunkowy. To oczywiste, że osoby starające się o przyjęcie na oddział to zupełnie inna kategoria pacjentów od tych, które z powodu nagłego urazu lub gwałtownego pogorszenia się stanu zdrowia wymagają natychmiastowej pomocy. Ale w Koninie wszyscy oni trafiają na jeden oddział.

To dlatego doświadczenia pacjentów, którzy przechodzą przez SOR w dużych miastach, gdzie są co najmniej dwa szpitale i jeden ma oddział ratunkowy a drugi izbę przyjęć, są tak bardzo odmienne. Tam te dwa strumienie pacjentów mogą być od siebie oddzielone, a więc i obsłużone zupełnie inaczej.

Teoretycznie już w kilkanaście minut po pobrania numerka przed wejściem na SOR wyświetlana jest informacja o czasie oczekiwania. W przypadku mojej Pacjentki to było niecałe dwie godziny. I faktycznie po godzinie zrobiono jej triaż, czyli wstępny wywiad, na podstawie którego zdecydowano o miejscu w kolejce do badania przez lekarza. Ten zajął się nią o 16.10, a więc nieco ponad dwie godziny po przybyciu. Potem pobrano jej krew do badań i wykonano zdjęcie rtg.

Nie byliśmy świadomi, że dopiero teraz zaczęło się najtrudniejsze czekanie, bo naznaczone brakiem jakiejkolwiek informacji, ile mogą potrwać następne etapy postępowania. To był początek lutego, więc przez co chwila otwierające się drzwi do oddziału do poczekalni wdzierało się zimne powietrze. To dlatego wszyscy siedzieli tam w zimowych kurtkach. Moja 81-letnia Pacjentka, zmęczona niewygodną pozycją na plastikowym krzesełku i osłabiona głodem, przysypiała co chwila na moim ramieniu.