Dzieciństwo nad „Czarną Mańką” i obiady w restauracji... Express

Nieco ponad 60 lat temu nad „Czarną Mańką” zamieszkał tapicer spod Wrześni. Zaraz po zdaniu egzaminu czeladniczego doszedł do wniosku, że w miejscu, gdzie budują hutę i kolejna elektrownię, a domy rosną jak grzyby po deszczu, na pewno znajdzie klientów.

Był rok 1962, kiedy Józef Jopek wsiadł na motorower i ruszył do Konina. Tuż przy skrzyżowaniu ulicy Poznańskiej z Dworcową dojrzał budynek, który doskonale nadawał się na warsztat. Jak się później okazało, stał tuż za chałupą z barem (fot. 1), do którego miejscowi wpadali wypić setkę i przegryźć czymś niewyszukanym. Mówili na niego „Czarna Mańka”, choć szyld głosił, że to bar „Pod dębami”.

Konin bez domu kultury

Nowy Konin a właściwie osiedle albo – jak wtedy jeszcze mawiano – Czarków składał się wtedy z kilkunastu bloków między Alejami 1 Maja a ulicą Kolejową oraz Dworcową i Błaszaka. Dopiero zaczynała się budowa trzeciego i czwartego osiedla. Od trzech lat stał już przy świeżo wybrukowanych kostką bazaltową Alejach biurowiec kopalni, ale budowa domu kultury nawet się jeszcze nie zaczęła. Przy ulicy Bydgoskiej wciąż ciągnęły się sady owocowe, a wokół „Czarnej Mańki” stały wiejskie chałupy.

Na prawym brzegu Warty rozciągał się wtedy jeden wielki plac budowy i w tym upatrywał swojej szansy Józef Jopek. I się nie pomylił, bo – jak mi powiedział jego syn Leszek – zeszyt z zamówieniami szybko się zapełnił.

- A wie pan, jak długo w późniejszych latach czekało się na mebel od mojego ojca? – zapytał mnie w trakcie rozmowy. – Rok! Takie były czasy. A teraz bywa, że po roku niektóre meble się już wyrzuca.

Pokój nad „Czarną Mańką”

W budynku, który Józef Jopek wynajął na warsztat tapicerski, mieściła się wcześniej masarnia drugiego męża Antoniny Paszczyńskiej, właścicielki „Czarnej Mańki”. Nie było tam warunków do zamieszkania całej rodziny, więc młody mężczyzna regularnie pokonywał na motorowerze 65 km, jakie dzieliły go od Targowej Górki za Wrześnią, gdzie mieszkał z żoną i dwoma małymi synkami.

Dopiero rok później, kiedy Antonina Paszczyńska przeprowadziła się do mieszkania młodszej córki w bloku przy ulicy Energetyka, zajął poddasze nad „Czarną Mańką” i sprowadził tam rodzinę.

- Z zapisu w dowodzie mamy wynika, że w budynku przy Dworcowej 1 w Koninie została zameldowana w 1963 roku, stąd wiem, kiedy się tu przenieśliśmy – wyjaśnił Leszek Jopek, który miał wtedy trzy lata.

Podobnie jak młodszy brat Grzegorz chodził do Szkoły Podstawowej nr 6, a więc przynajmniej z widzenia na pewno się znaliśmy. Ale pod koniec lat sześćdziesiątych Szóstka miała ponad tysiąc uczniów...

Bez wody i ubikacji

Do mieszkania na poddaszu wchodziło się tymi samymi schodkami co do baru. Znajdowały się z lewej strony, bo po prawej wchodziło się do restauracji, która została zamknięta po 1953 roku, kiedy ludowe państwo zabrało lokal prawowitej właścicielce. Ale choć wejście do niej z zewnątrz zamurowano, można się było tam dostać z głównego korytarza i kiedy klientów było wyjątkowo dużo, Irena Pieczyńska wpuszczała ich do dodatkowego pomieszczenia. Samo mieszkanie nie było zbyt duże.

- To było w zasadzie jedno pomieszczenie – pamięta Leszek Jopek – przedzielone kotarą. Po jednej stronie była część sypialna, a po drugiej dzienna. I my z bratem spaliśmy tam w jednym łóżeczku. Mało tego, przez pewien czas mieszkał z nami brat taty, który też był tapicerem.