Dzieciństwo nad „Czarną Mańką” i obiady w restauracji... Express

Mieszkanie nie miało wody ani toalety. Zarówno studnia, jak i drewniana ubikacja znajdowały się w podwórzu. I tam też Józef Jopek wysypał synom pryzmę piachu, która służyła im za piaskownicę.

Ciężarówka w... kiosku

W 1965 lub 1966 tapicer przeniósł się z rodziną na ulicę Wiśniową, gdzie powstawało wtedy osiedle domów jednorodzinnych. Dom stanął przy nowym warsztacie. Leszek Jopek nie zapamiętał zbyt wielu szczegółów z poprzedniego mieszkania, ale bardzo wyraźnie wrył mu się w pamięć wypadek, którego sprawcą był kierowca ciężarówki z przyczepą, który zostawił samochód na stromej ulicy Bydgoskiej na ręcznym hamulcu.

- Samochód się stoczył i uderzył w kiosk, który stał na dole – Leszek Jopek bardzo wyraźnie pamięta to wydarzenie do dzisiaj. – Nie zmiótł go wprawdzie, ale mocno uszkodził i gdyby pani, która w nim sprzedawała, nie wyszła na przerwę, może na obiad do domu, nie wiadomo, jak by to się dla niej skończyło.

Restauracja... Express

Drugim miejscem, które pan Jacek z tamtych czasów zapamiętał, jest ogródek jordanowski, jak mówiono wtedy na rozbudowany plac zabaw, jakich w Koninie było wtedy bardzo mało. Znajdował się za obecnym Sądem Okręgowym, a obok przedwojennej willi Leonarda Idzikowskiego. Bywali tam często, bo Leokadia Jopek nie pracowała, dzięki czemu chłopcy nie musieli chodzić do przedszkola.

Kolejne wspomnienie Jacka Jopka z czasów dzieciństwa to obiady w restauracji... Express. Bo bar, uchodzący lata później za spelunę wypełnioną dymem papierosowym przez tłumy piwoszy, był kiedyś restauracją, do której chodzili na obiady mieszkańcy okolicznych bloków. W tym i Jopkowie również po przeprowadzce na Wiśniową, szczególnie w niedzielę.

- Bo kiedy mama nie gotowała, a ojciec miał dobry humor i trochę pieniędzy, to szliśmy całą rodziną na obiad – usłyszałem od pana Jacka. - I do dzisiaj pamiętam obsługujących nas kelnerów i rumsztyk, który nawet dzisiaj nie wszędzie można zjeść...

Pierwsze lody włoskie w Koninie

Kolejną inwestycją Józefa Jopka był nowy warsztat tapicerski przy ulicy Kolejowej. Stanął obok słynnego spożywczego „Karlika” w sąsiedztwie cukierni (później piwiarni) Lechosława Preusa i pracowni krawieckiej Wrońskiego (imienia nie udało mi się ustalić). I tu pojawiła się zagadka, której nie udało mi się rozwikłać. Jacek Jopek twierdzi bowiem, że warsztat jego ojca stanął przy ulicy Kolejowej w roku 1974 lub 1975. Paweł Preus natomiast jest przekonany, że było to dwa albo nawet trzy lata wcześniej. Nie można wykluczyć, że budynki powstały w różnym czasie, bo i mnie się wydaje, że najpierw stał tam tylko jeden. Może ktoś pamięta lepiej?

Przy okazji zapytałem Pawła Preusa, czy pamięta, kiedy w kiosku obok bloku przy Alejach 1 Maja 8 jego ojciec zaczął sprzedawać pierwsze w Koninie lody włoskie. Odpowiedź mnie zaskoczyła, bo mój rozmówca wskazał na okolice roku 1976, co mnie wydaje się datą zdecydowanie zbyt późną i lokuję to wydarzenie jakieś cztery lat wcześniej. Jestem bardzo ciekaw, co sądzą na ten temat nasze Czytelniczki i Czytelnicy.

Koniec cukierni w „Kolorowej”

Skoro przy Lechosławie Preusie, niestety już nieżyjącym, jesteśmy, warto przypomnieć, że karierę cukiernika w Koninie zaczynał od... restauracji „Kolorowej” (fot. 2), o czym opowiadała mi przed laty Wanda Łukasik.

- Nasz pierwszy cukiernik przyjechał z Gniezna – usłyszałem od wieloletniej kierowniczki legendarnej restauracji. - To on wprowadził do menu lody cassate, naprawdę dobre. Żeby tyle nie dojeżdżał, w szczycie budynku urządziliśmy pokój dla niego i kelnerów spoza Konina.

Teraz wprawdzie rzadziej, ale cukiernik nadal jeździł do rodziny w Gnieźnie i zginął w wypadku podczas jednej z takich podróży motorem (w tamtych czasach nie używało się a jeśli już to bardzo rzadko określenia motocykl). Jego następca wytrzymał tylko trzy miesiące, bo nie chciał dojeżdżać do Konina aż z Leszna.

I wtedy pojawił się Lechosław Preus.

- Tutaj Lechu uczył się pracować samodzielnie – usłyszałem od Wandy Łukasik. – A jak otworzył własną ciastkarnię na Alejach, wszyscy zaczęli chodzić do niego i swoją cukiernię zlikwidowaliśmy – pamiętała Wanda Łukasik.

PS. Do Leszka Jopka dotarłem dzięki wskazówkom Andrzeja Pieczyńskiego, za co mu tą drogą jeszcze raz bardzo dziękuję.