Była sobie Kolorowa...

Kiedy ulicę Polną zastąpiły Aleje 1 Maja, które zaczęto pokrywać kostką brukową, osiedle robotnicze w Czarkowie zaczęło wreszcie przypominać miasto. Tym bardziej, że przy tychże alejach uruchomiono w marcu 1961 roku restaurację z prawdziwego zdarzenia.

W Kolorowej jadło się przede wszystkim obiady, ale też szło się tam na piwo lub małą wódkę po pracy, a w sobotę na dancing, jak mówiono wtedy na potańcówkę.

- Nikt nie gotował w domu – wspomina Jerzy Ryguła, wówczas kopalniany geolog, którego nakaz pracy zesłał do konińskiej kopalni z Katowic. – Jedliśmy tanio i smacznie.

Jak się uda

Przez trzydzieści prawie lat funkcjonowania przez Kolorową przewinęły się dziesiątki osób personelu i tysiące klientów. Był na przykład kelner, który pod sumą rachunku dopisywał pozycję „uda”, a kiedy klient pytał, co to za uda, odpowiadał: „jak się uda”, co kończyło się napiwkiem lub awanturą. Zmorą kelnerów był za to klient, dla którego wszystkie potrawy były za zimne. Przestał narzekać na temperaturę posiłków, kiedy sparzył się talerzem, który wcześniej został specjalnie podgrzany w piekarniku.

U pana Modelskiego można było kupić w szatni nie tylko mazury, grunwaldy czy płaskie ale i camele, które nabywał od marynarzy, przywożących je z rejsów po zachodnim świecie. Miała też Kolorowa salę bezalkoholową, do której zamawiano posiłek, popijany czasami wódką zakupioną w... pobliskich Delikatesach. Sposoby przemycania własnego alkoholu były różne, na przykład w pudełku od butów.

Rodowicz w asyście milicji

Do Kolorowej trafiały na obiad wszystkie prawie sławy, które przyjeżdżały wtedy do Konina. Maryla Rodowicz na przykład nie mogła opuścić restauracji, oblężona przez rozentuzjazmowany tłum fanów, którzy domagali się wykonania któregoś z nuconych przez całą Polskę przebojów i opuściła Kolorową dopiero w asyście milicji. Kiedyś doszło też do sporej awantury między małżeńską parą, tworzoną przez znaną piosenkarkę i najpopularniejszego wówczas konferansjera, z francuska wymawiającego głoskę „r”, którym towarzyszyła nie mniej znana aktorka. Awantura była głośna, słowa użyte dość ostre, a jej skutkiem odwołanie występu w parkowej muszli koncertowej. Artyści wrócili pogodzeni dwa tygodnie później i koncert na szczęście już się odbył.

- Na sali nigdy nie dochodziło do bójek – wspomina Mirosław Bartkowiak, który w chwili otwarcia lokalu miał 18 lat i w Kolorowej bywał z kolegami częstym gościem. – Jak już to bili się w pasażu, w tej wnęce między Kolorową a pocztą - dodaje.

Jedna z takich bójek zakończyła się tragicznie: uderzony mężczyzna upadł głową na krawężnik i zmarł kilka godzin później w szpitalu.

Kolorowa bajka

Ale po kolei. Opowieść o Kolorowej zacznijmy od uroczystego otwarcia, które odbyło się 8 marca 1961 roku, w Dniu Kobiet.

– Tam już orkiestra grała, goście wchodzili, a my gruz jeszcze z tyłu wynosiliśmy - wspomina Maria Bobrowska, która w Kolorowej pracowała do samego końca.

Restaurację otwarto bowiem w jednym z czterech nowo wybudowanych bloków przy ulicy Dworcowej i Alejach 1 Maja. We wszystkich partery zostały przeznaczone na placówki handlowe lub usługowe. Kolorowa zajęła najniższą kondygnację budynku przy Alejach 1 Maja 16.