Była sobie Kolorowa...

Klienci byli bardzo różni. Na jednego z nich mówiono „Po domowemu”, bo nigdy mu nic nie smakowało i za każdym razem żądał, żeby jedzenie było przygotowane „po domowemu”. 

- Zawsze mu czegoś brakowało – pamięta pani Wanda – więc już razem z daniem kelner podawał mu przyprawy i główkę czosnku. A na obiad przychodził codziennie. Niedawno spotkał jednego z dawnych naszych kelnerów i kazał wszystkich pozdrowić. Jemu to droczenie się z nami chyba sprawiało przyjemność.

Aktyw i m/s Konin

Od września 1965 roku była prowadzona kronika restauracji. Jednego z pierwszych wpisów dokonali uczestnicy wycieczki z ministerstwa budownictwa, którzy obok zachwytów nad lokalem napisali, że jego minusem jest „brak właściwej wentylacji”. W październiku Kolorową odwiedziła delegacja Policji Ludowej z NRD. W tym samym miesiącu „uz prijateljske pozdrave” wpisała się delegacja z jugosłowiańskiego Zagrzebia. Na następnej stronie znajduje się niedatowany wpis Węgrów, którzy odwiedzali „Konin Kombinat”, i jakiegoś jugosłowiańskiego dziennikarza.

„Oby takich lokali więcej” napisał rok później wysłannik Dziennika Bałtyckiego. „Aktyw Frontu Jedności Narodu województwa poznańskiego bardzo dziękuje miłej załodze Kolorowej za szybką obsługę” informuje wpis z września 1968 roku. „Delegacja marynarzy ze statku m/s Konin dziękuje całemu personelowi restauracji Kolorowa za przyjemne podanie i smaczne śniadanie” napisali 25 czerwca 1970 roku przedstawiciele załogi drobnicowca, który w latach 1968-1997 pływał po morzach i oceanach z nazwą naszego miasta na burcie.

Kolarzówką przez Kolorową

We wrześniu 1970 roku do Kolorowej zawitała polska drużyna kolarzy z Ryszardem Szurkowskim, najwybitniejszym polskim kolarzem, który z trudem wydostał się z oblężenia fanów, zostawiając po drodze swoją kurtkę. Tego dnia szatnia i sala bankietowa zastawione zostały rowerami, a jedna z kelnerek przejechała na wyścigowym jednośladzie przez całą restaurację. Maryla Rodowicz wpisała się do kroniki 28 stycznia 1971 roku, w listopadzie: Lidia Korsakówna, Kazimierz Brusikiewicz, Irena Santor, Zbigniew Korpolewski i Jerzy Derfel, a w grudniu Mieczysław Fogg, który przyjechał tu też w marcu 1976 r.

- Czy może mi pani przygotować stolik, usłyszałam w słuchawce – wspomina Wanda Łukasik. – Okazało się, że Mieczysława Fogga zakwaterowano w nowym wtedy hotelu Konin i na posiłek zaproszono na dół, do restauracji Hotelowej (tak wtedy nazywała się dzisiejsza Stylowa – dop. red.), ale on chciał zjeść obiad u nas. Szczególnie podobała mu się wiklina, którą wyłożone były ściany.

Mieczysław Fogg siadał przy ostatnim z sześciu dużych stolików, schowanych między filarami tuż przy oknach.

– Mówiliśmy na nie sześć dużych – wspomina Maria Bobrowska - bo były przeznaczone dla sześciu osób każdy, a mogło się przy nich zmieścić nawet do ośmiorga gości. Na środku i przy ścianie po lewej stały natomiast stoliki czteroosobowe.

Przez kilka pierwszych lat w pomieszczeniu tuż przed Kolorową (patrząc od strony ul. Dworcowej) funkcjonował bar z alkoholem, nad którym świecił się stosowny neon. Po dwóch mniej więcej latach bar przeniesiono do pomieszczenia z drugiej strony restauracji i nadano mu wdzięczną nazwę Kolorek, a w poprzedniej lokalizacji urządzono salę bankietową.

– Kolorek odciążał nas od klientów, którzy przychodzili tylko napić się wódki – pamięta kierowniczka restauracji.

Z parasolem na samochód

Wielką atrakcją Kolorowej był taras, na który latem wystawiano dziesięć stolików z parasolami, przy ładnej pogodzie zawsze zajętych do ostatniego miejsca.

- Pewnego razu przyszła wichura i wiatr wyrwał jeden parasol – wspomina Wanda Łukasik - który spadł na ulicę tuż przed samochodem osobowym. Kierowca zdążył wyhamować i nic nikomu ani pojazdowi się nie stało, ale porządnie nas obsztorcował. Pozostało mi tylko gorąco go przeprosić.