Była sobie Kolorowa...

Nerwową atmosferę podgrzało jeszcze pojawienie się na podłodze za barem wody. Okazało się, że źle podłączono kawiarkę i gorąca woda wylała się na świeżo położony parkiet. Mokre klepki podniosły się i barmanka musiała bardzo uważać, żeby się o nie nie potknąć.

W dniu otwarcia odbył się też konkurs na nazwę dla nowego lokalu. Pierwsi goście wrzucali kartki ze swoimi propozycjami do kapelusza, a kierownictwo wybrało na nazwę Kolorową.

– Mieliśmy piękne, barwne zasłony – wspomina Wanda Łukasik, która była kierownikiem lokalu od 1964 roku do samego końca. – Cała kolorystyka wnętrza była taka, że wchodząc tam człowiek czuł się jak w bajce – dodaje Maria Bobrowska.

Dwa albo trzy miesiące później nad oknami restauracji pojawiły się napisy: „restauracja – KOLOROWA – kawiarnia”, a w latach siedemdziesiątych na dachu budynku umieszczono dodatkowo neon.

Sala się gzi

Na liczącym już kilkadziesiąt bloków nowym konińskim osiedlu Kolorowa natychmiast zyskała wielką rzeszę klientów. Znalezienie tam wolnego miejsca w porze obiadowej, szczególnie w soboty i niedziele, graniczyło z cudem. Uwijający się jak w ukropie kelnerzy mówili wówczas, że „sala się gzi”, bo przypominała gniazdo os. Na dodatek bardzo niecierpliwych os. Klientów przyciągała do restauracji nie tylko jakość posiłków i fakt, że przez kilka pierwszych lat był to jedyny tego rodzaju lokal w nowym Koninie, ale i wysmakowany wystrój, który przyniósł do naszego miasta powiew wielkiego świata. O wszystko to zadbały Wielkopolskie Zakłady Gastronomiczne, które sprowadziły do Konina kelnera z restauracji poznańskiego hotelu Merkury, a koniński personel szkoliły w najlepszych placówkach gastronomicznych stolicy Wielkopolski. Początkowo w porze obiadowej przygrywali klientom pianista i skrzypek, sprowadzeni z Poznania, a w każdą sobotę odbywał się koncert muzyki poważnej. Natomiast o dwudziestej zaczynał się dancing, czyli wieczór taneczny.

Konkurencji Kolorowa też właściwie nie miała, bo trudno uważać za taką bar, zwany Czarną Mańką (więcej na ten temat w artykule: „Czarna Mańka pod dębami”), znajdujący się w chałupie, stojącej po prawej stronie wylotu ulicy Dworcowej w Poznańską. Zniknął z konińskiego krajobrazu na początku lat siedemdziesiątych, kiedy zbudowano tutaj wieżowce.

- Chcesz obejrzeć striptiz? – Chcę! – To chodź zobaczyć, jak rozbierają Czarną Mańkę – żartowali wtedy koninianie.

Mniej więcej w tym samym czasie powstał bar Ekspres na rogu ulicy Kleczewskiej i Alei 1 Maja (teraz znajduje się tam sklep sportowy), który po latach zyskał reputację podobną Czarnej Mańce, ale na początku dobrze służył mieszkańcom tej części trzeciego osiedla za jadłodajnię. Krótko po tym przy ulicy Kolejowej otwarto Megawat (dzisiaj pub Warka), a przy alejach Marionetkę (dzisiaj sklep Avans), dzięki czemu w Kolorowej trochę się poluźniło, ale nadal była w tej części Konina lokalem najbardziej popularnym.

Utrapienie „po domowemu”

- Do Kolorowej przychodzili przede wszystkim górnicy – opowiada Wanda Łukasik. - Myśmy chodzili tam w pięciu po pracy codziennie – pamięta Mirosław Bartkowiak, który w latach sześćdziesiątych podjął pracę w kopalni. – Siadaliśmy zawsze przy tym samym stoliku, przy pianinie, a kelnerki już wiedziały, co mają nam podawać. Po kilku piwach wychodziliśmy na aleje pospacerować. Jak gdzieś dziewczyny zaczepiliśmy, szliśmy całą grupą do Kleczewskiej i z powrotem w drugą stronę, prawie aż do ronda. A potem wracaliśmy do Kolorowej, czasami w większym już towarzystwie.