Była sobie Kolorowa...

Kolorowa miała też własną lokomobilę do podgrzewania wody, bo całe pierwsze osiedle było przez lata pozbawione tego dobrodziejstwa cywilizacji i – jak się okazuje – w sporej części nie ma go do dzisiaj. – Lokomobilę bardzo sprawnie obsługiwał Stanisław Ławnicki, co nie należało do rzeczy najłatwiejszych, bo trzeba było tak umiejętnie dokładać koks, żeby nie dopuścić do wyparowania całej wody, a dolewało się zimną i mogło dojść nawet do wybuchu kotła. Mieszkające nad restauracją panie pytały, czy nie dałoby się też doprowadzić ciepłej wody do ich mieszkań, ale fachowcy orzekli, że maszyna nie wytrzyma takiego obciążenia.

Tutaj zaczynał Preus

Duża część personelu Kolorowej przeszła do nowego lokalu z restauracji dworcowej, z której często i chętnie korzystali mieszkańcy Domu Górnika (i nie tylko oni), zanim dorobili się własnej stołówki. Z dworca przyszły do Kolorowej między innymi Wanda Łukasik, Maria Bobrowska oraz Anna Granat. Pierwsza z nich została kierownikiem restauracji w 1964 roku, kiedy lokal został przejęty przez MHD czyli Miejski Handel Detaliczny a jej poprzednik Mieczysław Bryl awansował na kierownika działu w dyrekcji przedsiębiorstwa. Natomiast przyjezdni, między innymi Zdzisław Dolata, szef kelnerów, mieszkali w pokoju służbowym we wschodniej części budynku, z którym sąsiadowało mieszkanie, zajmowane przez pierwszych kierowników. W obu znajduje się dzisiaj salon optyczny.

Restauracja sama produkowała lody i ciastka, a pierwszy cukiernik dojeżdżał aż z Gniezna. Kiedy zginął w wypadku motocyklowym, jego miejsce zajął na krótko mistrz z Leszna, ale dalekie dojazdy bardzo mu doskwierały i szybko zrezygnował. Wtedy szefem cukierni został Lechosław Preus i właśnie w Kolorowej zdobywał praktyczne doświadczenie, które pozwoliło mu wkrótce się usamodzielnić i otworzyć pierwszą prywatną cukiernię w tej części miasta.

Do paki za białą wódkę

Jak na wszystkich dziedzinach życia, również na Kolorowej odbijały się absurdy minionego ustroju. Mnóstwo czasu zabierało sporządzanie kalkulacji potraw, bo rozpisać trzeba było nawet pieprz użyty do przyprawienia każdej z nich. Nie wolno było też podawać białej wódki w soboty i niedziele, tylko kolorową. Któregoś razu barmanka przyjęła jednak takie zamówienie, a kelnerzy wódkę podali, za co spędzili w milicyjnym areszcie 24 godziny. Barmanki nikt się nie czepiał, bo była żoną milicjanta. Na początku lat osiemdziesiątych, kiedy w sklepach niewiele można było kupić, ludzie przychodzili do restauracji jak do sklepu, więc wprowadzono zakaz sprzedaży więcej niż 50 gram wódki na raz.

- Pewnego razu do Kolorka przyszła po południu kobieta, która zamówiła pięćdziesiątkę wódki, nalała do słoika, po czym znów stanęła w kolejce – opowiada Wanda Łukasik. - To musiało być już po czternastej, bo pełno było górników po pracy. Kiedy napełniła już litrowe prawie naczynie, słoik wyśliznął jej się z rąk i rozbił na podłodze. W przepełnionym lokalu zapadła cisza, jakby w środek tego tłumu nagle piorun strzelił. Nawet mężczyźni, którzy tak pilnowali kolejki, stanęli tym razem po jej stronie, więc Irenka, barmanka z Kolorka przyleciała do mnie, co robić. Kazałam jej dobrze wyparzyć słoik po ogórkach i napełnić wódką.

Bezmięsna speluna

To właśnie kryzys lat osiemdziesiątych stał się ostatecznie przyczyną upadku Kolorowej. Lokal dobiły braki mięsa, choć starali się kupować świnie od chłopów, serwowali baraninę i koninę. - Przychodzili już tylko klienci napić się wódki, z przewagą palaczy, więc zadymione to wszystko było niemiłosiernie – wspomina Wanda Łukasik. - Piwko taki zamówił i siedział ileś godzin, a inni tylko zaglądali i rezygnowali. Speluna się zrobiła, a jakby tego było mało Elektrownia podniosła nam czynsz.

Kolorowa została zamknięta w lipcu 1990 roku a Kolorek miesiąc później. Do trzydziestej rocznicy otwarcia zabrakło niewiele ponad pół roku.

Jeśli nasi Czytelnicy zechcą podzielić się z nami swoimi wspomnieniami o Kolorowej (i innymi konińskimi lokalami) lub udostępnić nam związane z nią zdjęcia, prosimy o kontakt na e-mail: r.olejnik@redakcja.lm.pl.

Robert Olejnik

Zdjęcia pochodzą z prywatnego archiwum Wandy Łukasik i Mirosława Bartkowiaka.